आभाळातून सतार झिरमिर 

मृदुंग घुमतो कधी दिशातून 

कधी लख लखती अवचित बिजली 

सौख्य सोहळे (उमलते ) लक्ष दलातून |

वळीवाच्या सरी

लस लसते जीवन 
तळ हातीचा निखारा
 एका  हाके साठी कैसा 
उरी डोंब उसळता  ?

त्याची अबोल चाहूल 
त्याचा गंध परीमळे
 माझ्या प्राणा आगे मागे 
त्याचा लपंडाव चाले |

घर लख्ख लख्ख केले 
साऱया लिम्पल्या खिडक्या 
त्याच्या येण्यासाठी माझा 
जीव वाटुली जाहला |

नाही निरोप धाडीला
कसा विसर पडला ?
त्याच्या गोंदण पाउली
 असा खेळ मांडलेला |

वेशी पुढे कोस चार  
उभी एकटी कधीची 
पदराड  स्वप्न दिवा
अन वळीवाच्या सरी 

                             - अतिंद्र सरवडीकर 

दारी पाउस पाउस 
मन हिरवं हिरवं 
माझ्या दारात मांडव 
येई  बहर बहर ।

धारा कोसळे संतत 
धुंद मातीचा दरवळ 
फुला पल्लवत दाटे 
कसा भरून भरून ।

वारा सावळा सावळा 
नभी कोंदला कोंदला 
सा ऱ्या  धरतीला आली 
एक मोतीदार कळा  |

मेघ धून निळी निळी 
रंग रंगात  नहाती 
भुई मातेच्या कुशीत 
सारे नव्याने जन्मती |

अश्या पावसाच्या राती 
येई साजणाची सय 
उरी ठस ठसणारी 
 थोडी कावरी बावरी । 

मिटल्यावरी  डोळे  
येती सरींचेच नाद 
मन पिंजला कापूस 
होई सोयरा पाउस । 


                  - अतिंद्र सरवडीकर 

कुणाची तरी सोबत करायची म्हणून,

जीवाचा करायचा कणीकोंडा…

काळजावर तर नेहमीचाच

भला मोठा दगड धोंडा,

या पेक्षा प्रलयात द्याव ना झोकून स्वतः ला !

दुखाच्या गडद निळ्या लाटा झेलत…

त्या दुखालाहि नको का … कुणाची तरी सोबत ?

                                    - अतिंद्र सरवडीकर 

                                      (२९ डिसेंबर २०१३)

गीत व्हावे एक ऐसे

अंतराला स्पर्शणारे ,

नाद बिंदू वेचताना

अनंताशी पोचणारे ।

                            

या जिवाच्या घालमेली

त्या जिवाला सांगणारे,

दुख वेदनांतूनी फुलूनी

विश्व सारे गंधणारे ।

वेचितांना सूर सुमने,

फुल पानी जागणारे,

लाजणाऱ्या मुग्ध कलिका,

चंद्र बिंदू चुंबणारे ।

गंधवारा वाहताना

तरु – लतांना वेढणारे,

थाप पडता कडकडाती

रंध्र रंध्री धुंदणारे ।

अंधारल्या मनातुनी ,

एक पणती लावणारे,

दोन हृदये सांधताना ,

हात हाती गुंफणारे ।

सूर माझे शब्द माझे,

वाट माझी चालणारे,

नाद बिंदू वेचताना

अनंताशी पोचणारे ।

-        डॉ अतींद्र सरवडीकर 

ही आर्त विराणी कुठली ?

ही चंद्रपारची  वाणी ?

डोळा अलगद दाटे,

प्राणास फुटली गाणी ।

मूक संध्या समयी,

गहन धुक्याच्या वेळी,

रेखाटत बसली जोगीण,

ध्यानस्थ स्वरांच्या ओळी । 

आंदोलन स्वरगंगेच्या,

डोहात उतरले थोडे,

दिक्काला पैल निघाले,

चंद्रप्रभेचे रावे । 

कृष्ण बनातून फुलले,

त्या गीत फुलांचे झेले,

गंध दरवळे अवघे,

विश्व मोहुनी गेले ।

एकट कातर समयी,
त्या चंद्र भारल्या वेळी

 जोगीण उतरण तुडवी,
तो चंद्र माळुनी केशी। 

लेऊनि शुभ्र भगवेसे,

'अलख' जागते वारे,

अनिवारश्या ओढीने,

सूर चालती मागे … 

                  - अतिंद्र सरवडीकर

(गुरुवर्य डॉ. प्रभा अत्रे यांना समर्पित कविता)

२९ डिसेम्बर २०१३. पहाटे  ३