कुणाची तरी सोबत करायची म्हणून,

जीवाचा करायचा कणीकोंडा…

काळजावर तर नेहमीचाच

भला मोठा दगड धोंडा,

या पेक्षा प्रलयात द्याव ना झोकून स्वतः ला !

दुखाच्या गडद निळ्या लाटा झेलत…

त्या दुखालाहि नको का … कुणाची तरी सोबत ?

                                    - अतिंद्र सरवडीकर 

                                      (२९ डिसेंबर २०१३)

गीत व्हावे एक ऐसे

अंतराला स्पर्शणारे ,

नाद बिंदू वेचताना

अनंताशी पोचणारे ।

                            

या जिवाच्या घालमेली

त्या जिवाला सांगणारे,

दुख वेदनांतूनी फुलूनी

विश्व सारे गंधणारे ।

वेचितांना सूर सुमने,

फुल पानी जागणारे,

लाजणाऱ्या मुग्ध कलिका,

चंद्र बिंदू चुंबणारे ।

गंधवारा वाहताना

तरु – लतांना वेढणारे,

थाप पडता कडकडाती

रंध्र रंध्री धुंदणारे ।

अंधारल्या मनातुनी ,

एक पणती लावणारे,

दोन हृदये सांधताना ,

हात हाती गुंफणारे ।

सूर माझे शब्द माझे,

वाट माझी चालणारे,

नाद बिंदू वेचताना

अनंताशी पोचणारे ।

-        डॉ अतींद्र सरवडीकर 

ही आर्त विराणी कुठली ?

ही चंद्रपारची  वाणी ?

डोळा अलगद दाटे,

प्राणास फुटली गाणी ।

मूक संध्या समयी,

गहन धुक्याच्या वेळी,

रेखाटत बसली जोगीण,

ध्यानस्थ स्वरांच्या ओळी । 

आंदोलन स्वरगंगेच्या,

डोहात उतरले थोडे,

दिक्काला पैल निघाले,

चंद्रप्रभेचे रावे । 

कृष्ण बनातून फुलले,

त्या गीत फुलांचे झेले,

गंध दरवळे अवघे,

विश्व मोहुनी गेले ।

एकट कातर समयी,
त्या चंद्र भारल्या वेळी

 जोगीण उतरण तुडवी,
तो चंद्र माळुनी केशी। 

लेऊनि शुभ्र भगवेसे,

'अलख' जागते वारे,

अनिवारश्या ओढीने,

सूर चालती मागे … 

                  - अतिंद्र सरवडीकर

(गुरुवर्य डॉ. प्रभा अत्रे यांना समर्पित कविता)

२९ डिसेम्बर २०१३. पहाटे  ३